Savem

Dat ben ik, rechts, euforisch m’n 35e km aan het ingaan, met de handen in de lucht !

Uiteindelijk is m’n officiële ranking op de marathon van Berlijn 16401 geworden. Da’s lang niet slecht.

Het was enorm leuk om doen – volgens mij ben ik te traag gestart en had ik er een mooie 4:10 of zo van kunnen maken, maar goed achteraf is alles makkelijker.

Ik heb m’n maten na 3km achter me gelaten (ze hebben er een weinig langer over gedaan), omdat ik me zo goed voelde (heeft ongetwijfeld te maken met dat carbo-load stuntje!), maar in het begin moest ik de hele tijd op en af voetpaden om een beetje te kunnen avanceren (drukte van je welste!). Heb dit blijven doen tot ik vooraan ‘mijn’ blok van starters kwam (de start was in 3 delen, en beginnelingen beginnen … gans achteraan) en een beetje meer ruimte kreeg. Daar heb ik iemand gevolgd die iets sneller aan het lopen was dan mij, en dat ging goed.

Geen zwaktes, mentaal of fysiek, behalve een 4-tal km van de finish want dan kreeg ik zware darmkrampen (ik had intussen 6 van die koolhydratenzakjes op, terwijl ik er in alle trainingen maar een 4-tal had gebruikt ; ik was die niet genoeg gewend denk ik).

Het deed heel goed om de hele tijd het gevoel te hebben dat je op je gemak iedereen voorbij steekt ; op het einde heb ik zelfs nog een klein ‘sprintje’ gedaan (erg relatief ; dwz een beetje versneld).

In alle geval besefte ik toen ik liep dat ik heel veel te danken heb aan de tips van dokter PB – het ging als mes door de boter, bijna moeiteloos. Het was voorbij voor ik er erg in had – dankje dokter!

Maar bovenal : om Goedroen, m’n echtgenote, daar zo uitzinnig te zien roepen en aanmoedigen, gaf me genoeg energie om 2 marathons te lopen !

En ja, een nieuw wereldrecord, super is dat – al heb ik dat niet zien gebeuren (ook niet van heel erg ver) ; het Gebrselassie tijdperk is voorbij vrees ik.

Ik ben aan het overwegen hoe ik verder doe (m’n 2 loopmaatjes willen alleszins een volgende lopen, omdat ze een grote frustratie hebben opgedaan met hun ‘ondermaatse’ tijd), maar nu denk ik even aan al het werk dat ik nog moet verzetten, gezinnetje, weer wat mensen zien, en weer een beetje genieten van m’n voormalige ongezonde leven van etentjes en aperitieven (met mate!).