Savem

Gisteren bezochten we m’n ouders in Brugge.

Bij aankomst aan de Brugse ring vond ik er tot m’n verbazing m’n vader, druk gesticulerend met z’n mobiele telefoon.

Automatisch maakte een plaatsvervangende schaamte zich van me meester toen ik zag hoe hij een politieman had laten overkomen voor wat voor hem een ernstig probleem moest zijn, dat ik niet meteen kon zien.

Naderhand bleek dat ik helemaal geen reden had om beschaamd te zijn. M’n vader had gezien hoe 2 voorlopige verkeerslichten (voor de wegenwerken ter plaatse ; 1 voor voetgangers en 1 voor auto’s) mekaar tegenspraken. Toen m’n eigen zoontje van 5 had proberen oversteken - “Het was toch groen, papa?” - terwijl een vrachtwagen hem net voorbij raasde, was ik helemaal geschockeerd.

Wat al helemaal geen steek hield, was de uitleg van de agent die ter plaatse was gekomen “dat dit volledig normaal is”. Had hij het dan ook “normaal” en “des levens” gevonden als daar iemand zou zijn omvergereden ?

M’n vader gaf niet op, bleef maar mensen van het stad bellen en “van z’n tak maken”, en ik geloof dat het dankzij hem wel in orde komt.

Dat hoop ik althans…